Redaktor Naczelny

ŻYCIE

Problem poruszony przez Panią Redaktor moim zdaniem wymaga nieco szerszego i bardziej merytorycznego przedstawienia. Dlatego uprzejmie proszę o zamieszczenie w Pańskiej gazecie poniższego tekstu dotyczącego odpowiedzialności zawodowej lekarzy. Problemem tym ustawowo zainteresowany jest samorząd zawodowy lekarzy. Na ten temat pojawia się też wiele artykułów prasowych.

Tekst listu nie był dostępny czytelnikom. Podkreślone w artykule stwierdzenia, że pacjent jest na straconej pozycji są stwierdzeniami skarżących i Autorki nie zaś opinią Rzecznika. W liście Profesor Zieliński zwraca natomiast uwagę na częściową niezgodność obowiązujących obecnie przepisów prawnych dotyczących postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej z przepisami nowego Kodeksu Postępowania Karnego oraz na niezgodny z Konstytucją sposób zapisania niektórych przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia regulującego tryb postępowania. Z jego uwagami trudno byłoby dyskutować.

Argumenty Rzecznika co do umocowania skarżącego jako strony opierają się jednak na dyskusyjnym założeniu, że postępowanie mające charakter dyscyplinarny i prowadzone wewnątrz korporacji zawodowej ma spełniać wszystkie wymogi postępowania karnego przed sądami powszechnymi. Trzeba też jeszcze wziąć pod uwagę, że przepisy, o których mowa powstały w 1989 i 1990 roku, pod rządami poprzedniej Konstytucji i poprzedniego Kodeksu Postępowania Karnego. W postępowaniu karnym stronami byli wówczas prokurator i oskarżony. Podobnie są skonstruowane przepisy o odpowiedzialności zawodowej innych korporacji zawodowych. Obecnie przyznano więcej uprawnień pokrzywdzonemu i jest oczywiste, że przepisy mające już 10 lat nie uwzględniają nowych rozwiązań.

W opinii wielu osób zajmujących się problemami odpowiedzialności zawodowej nie jest celowe ani uzasadnione dążenie do utworzenia postępowania będącego dokładnym powtórzeniem procedury karnej przed sądem powszechnym. Przestrzeganie podstawowych zasad tej procedury w postępowaniu o charakterze dyscyplinarnym ma na celu przede wszystkim zachowanie jednolitego, przejrzystego trybu. Najważniejsza jest natomiast merytoryczna ocena działań obwinionego lekarza dokonywana przez osoby znające zasady i realia praktyki lekarskiej z własnego doświadczenia. Postępowanie to stanowi dodatkowy mechanizm oceny i eliminacji działań lekarzy postrzeganych jako niewłaściwe przez chorych, instytucje lub samych lekarzy. Nie można traktować go jako głównego miejsca rozstrzygania sporów pomiędzy chorym a lekarzem. Do tego są powołane przede wszystkim sądy powszechne. Dlatego pokrzywdzony ma tu tylko niektóre uprawnienia strony. Może on jednak równocześnie złożyć skargę w prokuraturze, gdzie ma nieco więcej uprawnień i wnieść powództwo cywilne, gdzie jest w pełni stroną postępowania. Trudno byłoby więc utrzymywać, że ograniczone uprawnienia skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym istotnie ograniczają możliwości dochodzenia sprawiedliwości.